1. Principe betonschade t.p.v. het waterhol

Betonschade, betonrot, of hoe ook genoemd, ontstaat doordat het beschermend alkalisch milieu dat beton voor staal vormt verdwijnt. Hierdoor kan het in het beton opgenomen wapeningsstaal corroderen. Normaliter is het beschermend milieu van het beton dusdanig, dat het wapeningsstaal beschermd is tegen roesten. Op plaatsen waar de betondekking te gering is treedt de wapeningscorrosie het eerst op. Een dergelijke zwakke plek in de betonconstructie is bijvoorbeeld het waterhol.

Op de plaats van het waterhol wordt de dekking, die normaliter al minimaal was om met een minimale massa te kunnen produceren, geredu­ceerd tot onder de toelaatbare grens. Vooral waarin de 60- en 70-er jaren de balkons en galerijen in het werk werden gestort, is met de dekking van het wapeningsstaal in het gebied van het waterhol  vaak zeer onzorgvuldig te werk gegaan. Gevolg is een voortijdige corrosie van het wapeningsstaal, waarbij de uitzetting van het volume van het staal maakt dat delen van de betonconstructie worden afgedrukt.

De carbonatatie van het beton, d.w.z. het reageren van koolzuur uit de lucht met het alkalisch milieu, doet het beschermend alkalisch milieu in het beton verdwijnen. Deze carbonatatie is juist extra snel op die plaatsen waar wisselende vochtbelastingen zijn: nat, droog etc. Dit is specifiek het geval ter plaatse van het waterhol. En juist daar is de betondekking minimaal. Kortom: het waterhol vormt een zwak punt in de constructie en zal niet zelden als eerste punt aanleiding geven tot schade.


%%footer%%